Hindi inaasahan ngunit punô ng damdamin ang naging pagbabahagi ni Lotlot de Leon kaugnay ng pagpanaw ng kanyang matalik na kaibigan na si Cocoy Laurel. Sa gitna ng lungkot at pagdadalamhati, muling binalikan ni Lotlot ang isang espesyal na painting na minsang ibinigay sa kanya ni Cocoy—isang regalong puno ng kahulugan, alaala, at hindi malilimutang koneksyon.

Ayon kay Lotlot, matagal na niyang itinago ang painting na iyon. Hindi ito basta obra lang—ito ay isang simbolo ng malalim na samahan, tiwala, at respeto sa pagitan nila. Sa tuwing tinitingnan niya ang pintura, bumabalik sa kanyang alaala ang mga araw ng tawanan, payo, at suporta na walang kapalit. Ngunit ngayong wala na si Cocoy, ang simpleng likhang-sining ay tila naging isang personal na paalam.

Hindi niya agad ibinahagi ang mensahe ni Cocoy na kalakip ng painting. Sa isang liham na isinulat ng yumaong aktor-pintor sa likod ng canvas, may mga salitang tila premonisyon—mga linyang nagpahiwatig ng pasasalamat at pag-asa. Hindi ito malinaw sa kanya noon, ngunit ngayon, tila isa na itong sadyang pamamaalam.

Dagdag ni Lotlot, si Cocoy ay hindi lamang isang artist—siya ay isang kaluluwang may lalim, sensibilidad, at pusong tunay. Marami siyang naituro hindi lamang tungkol sa sining kundi sa buhay mismo: kung paano maging totoo, magpatawad, at magmahal. Hindi madalas ipakita ni Cocoy ang kanyang nararamdaman, ngunit sa pamamagitan ng sining, naipapahiwatig niya ang lahat.

Sa pagpanaw ni Cocoy, naramdaman ni Lotlot ang isang uri ng pagkalagas—isang tahimik na pagkawala na mahirap punan. Ngunit sa kabila ng sakit, pinili niyang magpasalamat. Ayon sa kanya, mas mahalaga ngayon ang alalahanin kung paano nabuhay si Cocoy kaysa sa kung paano siya nawala.

Maging ang mga netizens ay nakaramdam ng bigat ng damdamin ni Lotlot. Marami ang nagkomento na tila naramdaman nila ang lalim ng ugnayan sa pagitan ng dalawa. Ang post ng aktres ay naging daan para sa iba pang mga kaibigan at tagahanga ni Cocoy na magbahagi ng sarili nilang alaala.

Isang mahalagang bahagi ng pagbabahagi ni Lotlot ay ang pagbibigay-halaga sa mga alaala habang buhay pa ang mga tao. Aniya, madalas tayong magpahayag lamang ng pagmamahal at pasasalamat kapag huli na ang lahat. Kaya’t ang painting na iyon ay paalala rin sa kanya—na sana mas naipakita niya pa kay Cocoy ang kaniyang pagpapahalaga habang nariyan pa siya.

Ang obra, ngayon ay naka-display sa isang lugar sa kanyang tahanan kung saan lagi niya itong nakikita. Hindi lang ito isang dekorasyon—isa itong paalala ng pagmamahal, ng koneksyon, at ng katahimikan na minsan ay hindi natin agad nauunawaan habang naririto pa ang tao.

Sa huli, sinabi ni Lotlot na hindi niya layong gawing drama ang kanyang pagbabahagi. Isa lamang itong paraan upang maipakita ang tunay niyang damdamin, at para mabigyan ng puwang ang alaala ng isang taong naging mahalaga sa kanya at sa maraming tao.