Hindi matatawaran ang sakit ng isang ama na nawalan ng anak, at ngayon ay humaharap sa mas matinding kirot nang malamang hindi na sila muling magkakaanak. Ito ang matinding sinapit ng isang pamilya matapos ang isang nakagugulantang na karanasan sa isa sa mga pampublikong ospital sa Roxas.

Ayon sa kanyang salaysay, bandang alas-dos ng madaling-araw nang magising ang kanyang asawa dahil sa pananakit ng tiyan. Alam nilang nagsimula na ang labor kaya’t agad silang naghanda at bumiyahe patungong ospital. Pagdating nila sa Roxas District Hospital, inasikaso agad siya at bandang alas-sais ng umaga, sinabi ng nurse na nasa 9cm-10cm na ang cervix ng kanyang asawa—malapit nang manganak.

Ngunit dito na nagsimula ang hindi inaasahang serye ng kapabayaan. Ilang beses pinilit manganak ang kanyang asawa, ngunit hindi pa rin mailabas ang sanggol. Sinabi ng mga nurse na nakikita na raw ang ulo ng sanggol, ngunit hindi ito mailabas dahil natuyuan na raw ng tubig ang ina. Sa halip na agad siyang i-CS o dalhin sa ospital na mas may kakayahan, ang ginawa ng staff ay tumawag ng isang lalaking nurse upang idiin nang malakas ang tiyan ng kanyang asawa—isang aksyon na kalauna’y naging dahilan ng paglala ng kondisyon.

Dahil sa lakas ng pagdiin, huminto ang paghilab ng tiyan ng babae at pinalitan ito ng sobrang pananakit. Bagamat ilang ulit silang nakiusap na i-transfer sa ibang ospital gaya ng Pinamalayan o Calapan Provincial Hospital, tinanggihan ito ng mga nurse at sinabing hindi basta-basta maaaring ilipat ang pasyente hangga’t walang kumpirmasyon mula sa ospital na tatanggap.

Sa kabila ng paulit-ulit na pakiusap, bandang alas-dos ng hapon pa lang siya pinatawag upang makapasok sa delivery room. Sa kanyang pagpasok, nakita niyang maputla na ang kanyang asawa, hirap nang huminga, at wala nang lakas. Nakiusap siya na i-CS na, ngunit ang sagot sa kanya ay hindi raw siya makakapagdesisyon at dapat ob-gyn lang ang magsabi.

Alas-6 ng gabi na nang sa wakas ay pinayagan silang lumipat. Pagdating sa pribadong ospital sa Calapan bandang alas-9 ng gabi, agad na inasikaso ang kanyang asawa. Sa pagbukas ng tiyan nito sa operasyon, laking gulat ng mga doktor—wala na ang sanggol sa loob ng matres. Ito’y punit na, at ang sanggol ay nasa labas na, kasabay ng dugo, dumi ng bata, at bituka ng ina.

Agad itong isinailalim sa emergency CS. Ayon sa doktor, ilang minuto na lang at pati ang ina ay maaaring mamatay. Dahil sa sobrang pinsalang natamo ng matres, tuluyan na itong tinanggal—na ibig sabihin, hindi na sila maaaring magkaanak muli.

Masakit mawalan ng anak, pero mas masakit ang malaman na ito’y nangyari dahil sa kapabayaan at maling pagtrato sa ospital. Ayon sa ama, nilibing na nila ang kanilang anak, ngunit hindi man lang nila ito nadaluhan dahil ang ina ay nagpapalakas pa sa ospital matapos ang matinding operasyon.

Ang masaklap, sa halip na mabilis na bigyan ng tamang medikal na atensyon, pinatagal ang proseso, tinanggihan ang mga mungkahing solusyon, at tila mas pinahalagahan pa ang protocol kaysa sa buhay. Para sa pamilya, hindi lamang anak ang nawala—kasama na rin ang pag-asa nilang magkaroon pa ng anak sa hinaharap.