Sa isang malalim na gabi sa kanilang tahanan, tahimik na umupo si Mercy Sunot sa tabi ng mesa sa pinakapuso ng bahay, hawak-hawak ang kaniyang lumang ballpen habang nagmamasid sa dilim. Alam niyang ‘di na babalik pa siya sa umagang makakasama ang kaniyang mga anak, kaya’t nagpasya siyang iwan sa kanila ang isang huling liham—isang liham na magpaparamdam ng kaniyang pagmamahal, pag-asa, at huling paalam. Mabilis ngunit maingat niyang isinulat ang bawat salita, bawat linya ay pulbura ng pag-ibig at kirot. Lumipat ang isip niya sa mga natatanging alaala kasama sina Lara, Santiago, at Mateo—mga sandaling punô ng halakhak, unang ngiti, yakap nang magulang, at mga munting basag‑basag na pangarap na kaniyang pinangarap kasama nila. Ngunit sa bawat letra, ramdam ni Mercy ang bigat ng kaniyang puso—sinasambit ng relos ang bawat segundo ng pagdaan ng oras na hindi na raw babalik.

Tumigil siya saglit, sinulyapan ang bintana kung saan lamlam ang liwanag ng buwan, at muling sinulat: “Mga anak, palagi kong dinadalangin ang inyong kaligayahan at kaligtasan… sana saklawan kayo ng liwanag kahit wala na ako.” Isang patunay na ang kaniyang huling hangarin ay hindi para sa kaniyang sarili, kundi para sa kanilang buhay—isang buhay na dalisay at punô ng tunay na pagkatao. Ni minsan niyang hindi naalala ang kaniyang pagkukulang bilang ina—ang lahat ng pagsisikap, sakripisyo, at pagod ay kanyang isinusulat tungkol sa mga liwanag na hatid ng pagkataong kahit may kapansanan, marami pa rin silang natatanggap na biyaya.

Ngunit hindi mawawala ang pagnanasang maging mas mahusay pa: “Huwag kayong matakot sumubok… Kahit ako’y nagpahinga, hindi ako lumimot sa pangarap na may lakas akong ituro sa inyo… Magpakatatag kayo, at kapag bumagsak kayo, bumangon muli at hawakin ang isa’t isa.” Isang pangakong huwag susuko, isang tulang nag-uudyok ng tapang—isang paalala na sa likod ng bawat luha ay may silid para sa paghilom at bagong simula.

Nilakip din ni Mercy ang mga paalala para sa pamilya: magdiwang ng bawat tagumpay, kahit gaano kaliit, at sikapin lagi ang pagkakaunawaan sa pamamagitan ng pag-uusap at pag-aaral na tumanggap. “Kung magyabang ang mundo, matuto kayong magpakumbaba… ipaglaban ang tama, ngunit huwag manatiling nakikipag-away. Mas kataas ang pag‑ibig kaysa galit.” Ito ang kaniyang bilin—isang piraso ng karunungan na tila simpleng salita, ngunit naghahatid ng buong puso.

At nang muli ni‑yong hinawakan ang ballpen para tapusin ang liham, marahang bumasa siya ng mga salitang paparating ay magpapalalim ng kirot sa bawat puso: “Ang huling yakap ko ay hindi ko alam kung kailan muli magkikita… Kaya hayaan ninyong manatili kayong malapit, nagmamahalan sa bawat oras. Sapagkat ako ang inyong ina—hindi lamang sa dugo, kundi sa apoy ng pag-ibig na nagsusunog kahit sa dilim.” Isang paalam na puno ng hangarin at pagbabago.

Hilom ang gabi, marahang ang hangin ay tumahimik, ngunit ang kanyang liham ay nagdala ng damdamin—isang tibay ng puso ng magulang na kayang magsakripisyo bilang patnubay kahit wala na. Matapos lamang makumpleto ang liham, marahang isinara ni Mercy ang sobre, tahimik at buong paniniwala: ang kaniyang diwa ay magiging tahanan ng mga anak kahit saan man sila mapadpad.